Εσύ

Θυμήθηκα το χαμόγελο εκείνο
που ζωγράφιζες
που γρήγορα ξέβαψε
και διχοτομήθηκε
σε δυο θλιμμένα χείλη..

Σε ποια Μούσα χάρισες
τη χροιά της αγάπης σου
και τώρα χαμένος από έρωτα
κυνηγάς το άπιαστο όνειρο..

Ντύσου με τ' άρωμά μου
η σκιά μου καθρέφτης
στα ωραιότερα βλέμματά σου
στα σταθερότερα βήματά σου..

Λίγο από το Νο. 24

Μια ατμοσφαιρική σκοτοδίνη
Στόλισε το χθεσινό όνειρο
Νεοσύστατο,
Ερωτικό

Νότες υποχθόνιες
Διαστρέβλωναν τη σύνθεση μιας
Ανόητης επανάληψης,
Αταίριαστης

Το κρυφτό των φωνών
Μαγευτικό μέσα στην απόλυτη ησυχία

Κλουβιά κλειδωμένα
Σπίτια θαμμένα
Καταδικασμένα σε πλασμόλυση

Εποχιακή σκοτεινιά
Που έλειψε από τις κόγχες μου

Άτιτλο

Αγαπημένε μου
Φύτεψες τον καπνό
απ'το τελευταίο σου τσιγάρο
Το πότισες με το δάκρυ σου
Και στάθηκες να το δεις
να γίνεται καρπός της μοναξιάς σου.

Σιώπησα για να ενωθώ μαζί σου
όπως ενώνονται οι λέξεις
με τα κενά ανάμεσά τους.

Οι ανάσες μου έκαιγαν
απ'τα απομεινάρια του καπνού
που έκρυβες στο φιλί σου.

Κι όταν γελούσες
έπαιρνα τον ήχο του γέλιου σου
και φούσκωνα μ'αυτόν
αερόστατα
και τα άφηνα μετά να πετάξουν
να ομορφύνουν τον ουρανό.

Άγρια νιότη

Μυρίζει ο άερας κάρβουνο
Αφουγκράζομαι
Οι τοίχοι ψιθυρίζουν λόγια
Που πονάνε

Οι κόκκινες φωνές ξεμυτίζουν
Και σείεται το χώμα
Δυνατές, υπερήφανες
Σαν αγριολούλουδα που φυτρώνουν
Πάνω στην πέτρα

Οι κρότοι δεν με φοβίζουν
Με φοβίζει η άρνηση
Και η λήθη που θα ξύνει το δάκρυ μου
Και θα το μεγαλώνει

Ελπίδα πάνω στην ελπίδα
Μου χάρισε το γέλιο τους
Τα χνάρια τους μου έδειξαν το δρόμο
Κι όταν με πήρες απ' το χέρι
Ήταν τότε που ο δρόμος έγινε λιγότερο μακρύς

Το πλεκτό

Τα υγρά μου χείλη
Σμιλεμένα με την άκρη των δαχτύλων σου
Μια ανάσα που έπλεε βασανιστικά
Πάνω στις κόγχες των ματιών μου
Την ίδια ώρα που ζωγράφιζα τη γύμνια μας

Σαν χείμαρρος έλουζα με πάθος
Τα άδεια πτώματα
Κι έπειτα τους έραβα
Ερωτευμένους στην ίδια σάρκα

Στοχασμοί

Στοχάζεται η Σελήνη
Με ένα ομοιόμορφο παράπονο
Οι σκέψεις της κοχλάζουν
Σε μια χύτρα από ευχές-κατάρες
Αναρριχώμενα θεριά

Οι διαταραχές εκδηλώνονται πάντα τις νύχτες

Ενοχλητικά επίκαιρο
Το άσμα της εποχής που σκότωσα
Τώρα πια οι σκιές μεγαλώνουν
Κι ύστερα αποδημούν για το θάνατο
Λεκιασμένες σελίδες

Έχω ανοιχτά τα παράθυρα
Για να μυρίζω τα γειτονικά όνειρα
Των ταξιδευτών

Χωρίς εκπτώσεις στη ψυχή
Δόθηκα πλήρως στη στερνή επιθυμία του

Έκτοτε τα μόνα δάκρυα που μαζεύω
Είναι της βροχής

Σιωπηλή σύρραξις

Σ'αρέσει όταν χαράζεις με το δέρμα σου
την όρασή μου;
Παιχνίδι αισθήσεων το βαφτίζεις

Δε θα θεραπευτείς ποτέ
Όσες φορές κι αν κάνεις έρωτα
Όσες φορές κι αν παίξεις με τη φωτιά
Και χάσεις

Τα ψυχοφάγα κελιά της μοναξιάς
Στενεύουν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου
Αδημονούν να εισχωρήσουν στις φλέβες σου
Οι χιλιάδες κραυγές που κρύβονται στους τοίχους

Κουρσεύω τη σκέψη σου
Δίνω ζωή σ'εκείνη την οφθαλμαπάτη
την από καιρό ξεχασμένη
Και ξέρεις πως όταν ανοίξεις τα βλέφαρα
θα πάψω να σιγοτραγουδάω τα βράδια