Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011


Ένα τέλειο κλειστό τετράγωνο που περιβάλλει την έμπνευση.
Οι φωνές γλιστράνε πάνω στους τοίχους και τα νύχια τους ματώνουν.
Κραυγάζουν τα δάκρυα από ανέκδοτες ελπίδες
Και ο κορσές στενεύει.

Η πνοή τους ξύλινη, τρίζει όταν πεθαίνουν.
Σα νεκρικά φιλιά, αποδυναμωμένα.
Γελάνε σαρκαστικά αυτοί που δε φοβούνται.

Μόνο στο πεζοδρόμιο ακούγονται κάποιες νύχτες
Που ξεμυτίζουν από τις φυλακές της αποσάθρωσης.

2 σχόλια:

  1. κάθε έμπνευση χρειάζεται την φωνή που θα ξεσηκώσει τα τετράγωνα και τους τοίχους της φυλακής, αν θέλει να θεωρείται ελεύθερη, ή εμπνευστική.
    γεια σου γλυκιά μαριάννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι αλήθεια πως η ελεύθερη έμπνευση δύσκολα μπαίνει σε καλούπια και παραμένει εκεί.
    Καλημέρα Ανέστη, σ'ευχαριστώ για το σχόλιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή