Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Χαραυγή και Ηλιοβασίλεμα

Στη χαραυγή εχάραξα τ’ όνομά της
Στο δειλινό έσιαξα το δικό του
Σαν δυο ζωές παράλληλες πάντα απομακρυσμένες.
Το βλέμμα του σπαράζει στο ηλιοβασίλεμα
Και τα χείλη της στερεύουν την αυγή.
Κι ο Νάρκισσος εκεί δα αναρωτιέται
Πώς του’ κλεψε τόση ομορφιά απ’ τη ζωή.
Νερό κι αρμύρα, δάκρυα
Ο ουρανός πάλι στη θάλασσα κινάει
Ν’ αφήσει τους ερωτευμένους κατά γης
Κι εκείνος πάλι να μονολογάει.
Πού χάθηκαν τόσα χρώματα από τη φορεσιά μου
Πώς έμειναν μόνο γκρι και μαύρα;
Και το μικρό του στερνοπούλι του απάντησε:
Ανέστησε τον έρωτα για να σου χαρίσει κι άλλα…

2 σχόλια:

  1. εχει κατι απο τα δημοτικα μας τραγουδια
    ειναι απλο με συνοχη ,κατι σπανιο πλεον
    πολυ ομορφο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ανεστησε τον ερωτα για να σου χαρισει κι αλλα..

    εξαιρετικος στιχος

    ΑπάντησηΔιαγραφή