Τί είμαι εγώ;

Τί είμαι εγώ;
Ένα ποίημα.
Είμαι σκέψεις, είμαι όνειρα.
Σα με διαβάζεις πρώτη φορά
Τίποτα δεν καταλαβαίνεις
Ερωτηματικά διαγράφονται στις κόρες των ματιών σου.
Σα με ξαναδιαβάζεις
Ο ιδρώτας αρχίζει να γίνεται ενοχλητικός πάνω στο γυμνό κορμί σου
Και τα λόγια μου ωμά, εισχωρούν στις πληγές σου.
Ύστερα από λίγο θα με σκίσεις.
Γιατί έμαθα να λέω μόνο αλήθειες.

Ο ποδηλάτης

Την ώρα του δειλινού ένας ποδηλάτης
περνάει από κάθε νου, συλλέγει όνειρα
και φτιάχνει μια ιστορία.
Είναι καλός θεατρίνος ο ποδηλάτης
και του αρέσει να ενσαρκώνει ήχους και στιγμές.
Φύλαξε μια όμορφη σκέψη να πάρει μαζί του
Γιατί ο δρόμος του είναι μακρύς...
Φύλαξε ένα γλυκό όνειρο για κείνον
Γιατή η μοναξιά του είναι πικρή...
Ίσως ακούσεις γι'αυτήν από το μελαγχολικό ακορντεόν
που συντροφεύει κάθε πέρασμά του.
Θα μιλάει σίγουρα και για τους κόσμους που επισκεύτηκε,
για τα λόγια που άκουσε, για τα πρόσωπα που γνώρισε.
Κι όμως αν ρωτήσεις, κανένας δεν τον ξέρει.
Περνάει πάντα σαν την πρωινή αύρα
που χαιδεύει τα φύλλα των δέντρων, ανάλαφρος...
Παίρνει συνήθως μαζί του τους εφιάλτες
και τις σκονισμένες σκέψεις.
Ρωτάς γιατί;
Βλέπεις, του αρέσει να βάζει στην ιστορία του
ένα δικό του τέλος, χαρούμενο, λυτρωτικό.
Εκείνο που δεν έζησε ποτέ σαν ποδηλάτης.
Το ζει όμως ο κάθε χαρακτήρας του...
Χάρισέ του καμια φορά μια γλυκιά αρχή να υποδυθεί.
Ίσως χαμογελάσει.
Ίσως εκείνο το δειλινό το ακορντεόν
να μην είναι τόσο θλιμμένο...
Δάκρυσες;
Μια ιστορία είναι κι αυτή.
Μπορείς να της φτιάξεις το δικό σου τέλος.

Σκιές στο δρόμο

Μ' ένα δικό μου τραγούδι πορεύομαι
μέσα στην αβάσταχτη ελαφρότητα του κόσμου
μέσα στην άβυσσο των θλιμμένων χαμόγελων.
Ό,τι ποτέ δεν τόλμησα
με κυνήγησε ως το τέλος των στιγμών...
Προσωπείο ανέκφραστο
το φόρεσα για να κρυφτώ
απ' την ατέρμονη θλίψη που με περίμενε...
Οι στίχοι γραμμένοι στο περιθώριο
έμειναν να θυμίζουν
πως κάποτε η έμπνευση ήταν ελεύθερη.
Ο κόσμος μια σύντομη αναπνοή.
Ο χρόνος ένας χαλασμένος μετρονόμος που χτυπά ανεξέλεγκτα.
Μόνο σ' ένα τοίχο η ξεθωριασμένη μπογιά
σχηματίζει οχτώ νότες
μικρές, ακαθόριστες.

Γυάλινος εφιάλτης

Πολλά κομμάτια ραγισμένα
Θλίψη μου μυρίζουν
Σαν από κοφτερό γυαλί
Το όνειρό μου τεμαχίζουν
Η απουσία αισθητή
Ένα χαμόγελο κρυμμένο
Κι είναι η ανάσα μου καυτή
Στη σκέψη πλέον αν μένω
Λέξεις σκόρπιες
Ανόητες, στεγνές
Πώς να περιγράψουν
Πώς αισθάνονται οι ψυχές;
Βαθύ πηγάδι δίχως νερό
Είναι η ζωή μου, μουντό πρωινό
Ακόμα κι αν στρέψω αλλού το βλέμμα
Πάλι θα κοιτάζω κομμάτια σπασμένα

Νεφελώδεις σκέψεις

Καπνός θολώνει τα σκεπτικά μου
Είναι η ανάσα μου φωτιά που καίει τα σωθικά μου.
Ένα χαμόγελο πλατύ πνιγμένο όμως στο μαύρο
Και μια μορφή λεπτή που αγγίζει την καρδιά μου.
Μες τον καπνό εικόνες και συναισθήματα πολλά
Μα μ'ένα νεύμα φεύγουν, πετάνε μακριά.
Ένιωσα την ανάγκη να στο πω
Πως θα'μαι για πάντα εδώ
Μέσα στη μέθη της στιγμής
Και στη μαγεία της κορυφής.
Αλκοόλ και ναργιλές
Και είναι οι όψεις πολλές
Υπάρξεις μυθικές
Που ως το πρωί θα ψιθυρίζουν
Γεγονότα του χθες...

Όταν νυχτώνει...

Πάλι άνοιξα το παράθυρο με έναν αναστεναγμό
Έψαχνα να βρω τις λέξεις, δυο λόγια για να πω
Πως ήμουν απογοητευμένη με τον τρόπο που ζω
Προδοσίες και ψέματα για ένα μέλλον φτηνό

Τα σύννεφα τα χρύσωσε η λάμψη του δειλινού
Και χρώματα ονειρεύτηκα του ομώνυμου λουλουδιού
Ύστερα το μάτι έπεσε στην ιδιομορφία του διπλού δεσμού
Μα μόνη μου σκέψη παρέμεινε πότε θα φύγω για αλλού

Ο ήλιος πια κατέβηκε και χάθηκε από μπροστά μου
Μ'ένα αεράκι δροσερό που χάιδεψε τα μαλλιά μου
Η μυρωδιά από κερί πάντα παρούσα
Σε κάθε εποχή αγαπημένη μούσα

Η ώρα είναι περασμένη...
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω το ηλεκτρόνιο από το ημιτόνιο
Γι'αυτό και στρέφω τα μάτια μου ψηλά
Να χαμογελάσω στο παρεάκι το γνωστό
Που χαρίζει έμπνευση τα βράδια
Να ακούσω ένα τραγούδι
Και να πω καληνύχτα.
Και να την εννοώ.

:-)

Ταξιδιάρικη Αλμύρα

Χθες περπάτησα πάνω στους αφρούς των κυμμάτων
Έπλεξα τις σκέψεις μου με την αλμύρα της θάλασσας
Και με το φως της σελήνης

Τετραπέρατες σκιές
που χάνονταν στον ορίζοντα
Κουκίδες, πύρηνες φλόγες στα μάτια σου
Σου θύμιζαν την άκρη του κόσμου

Η δροσιά του Αιγαίου
Κι η απεραντοσύνη του στο βλέμμα μου
Το μετέτρεψαν σε ιερό έμπνευσης

Οι ιωδιούχες πινελιές στο νερό του
Σα γκραβούρα παλιά, συλλεκτική
Μάγευε τους περαστικούς
Αιώνια περιπλανώμενοι στο βυθό του.